Archief van
Maand: maart 2018

Hartstikke trots

Hartstikke trots

 

We maken het samen eens echt beter voor Dordt!

We maken het samen eens echt beter voor Dordt!

Wat was ik klaar met Dordrecht.

Langer dan een jaar geleden schreef ik aan mijn vader Peter Simons iets dat begon met:
“Als je altijd
uitgestoken hand
en die dan naar nergens reikt”.

Als je onbehoorlijk behandeld wordt door ambtenaren/bestuurders van je eigen stad en ondertussen privé wordt lastiggevallen door langzaam doordraaiende mensen die wel serieus genomen worden. Want hé, zij klagen… Dan ben je daar snel klaar mee. Dan wordt het op een gegeven moment een gevecht om elke dag je schouders recht te houden en je kin omhoog.

Als je dan na maanden op het Stadskantoor mag komen, en je krijgt bloedserieus de vraag: “Ik snap het niet, wat is nu eigenlijk jullie probleem?!” dan zakt je broek af. Dan ben jij degene die het niet meer snapt. Toch schreef ik vorig jaar ook dat voor wat uit liefde is ontstaan, dat wat terugkomt met de tijd alleen maar liefde kan zijn. Vertrouwen in onszelf houdt ons sterk. Een vogel is nooit bang dat de tak breekt. Omdat ze niet vertrouwt in de tak, maar op haar eigen vleugels.

John van der Net (VVD), mijn oom hielp ons en we werden aangesproken door Alfred Meijer (nu ‘mijn’ Dordtse Partij) over wat we allemaal konden proberen. Op een zomeravond kwamen John, Paul Tiebosch (D66), Nelleke de Smoker (D66), Joke Edenburg (GroenLinks) en Jacqueline van den Berg (PvdA) naar ons luisteren. Ook al konden ze niet zoveel meer voor ons doen, voor ons betekende het veel. En inmiddels heb ik in veel meer kandidaatsraadsleden het hart op de juiste plek gezien.

Na meerdere keren gevraagd te zijn voor de Dordtse Partij, ik bleef maar inschatten dat het leuren met mezelf me niet zo aanspreekt, kon ik toch niets anders dan toegeven. Als je wat wil, dan moet je er wat voor doen. Je vleugels uitslaan en kijken wat ervan komt.

En bedankt alvast, Dordrecht, voor de bijzondere ontmoetingen. Dat ik naar jullie mocht luisteren. Er kwam liefde terug. Vertrouw vooral op jezelf, laat horen hoe jij je straat, wijk & stad beter kan maken. Ook door te stemmen woensdag. Want je kunt er best wat op vertrouwen dat heel veel van die kandidaatsraadsleden dingen willen veranderen en daarbij ook naar je willen luisteren. En natuurlijk wil ik dat ook maar al te graag doen (Lijst 12, nummer 2 ✌), maken we het samen eens echt beter voor Dordt.

Woningnood

Woningnood

Het debat is al jaren fel en de lokale partijen hebben zich ingegraven.

De kanonnen van BVD,VVD,D66, CDA, PvdA, Groen Links en CU/SGP bulderen al jaren hun boodschap “bouwen voor de rijken is goed voor onze lokale economie!”

Dat heeft ons dan mischien 500 nieuwe villa’s op het bestand van 54.868 woonadressen gebracht. De andere werkelijkheid is die van grofweg 24.251 huurwoningen tegen het eigen woningbezit van 30.287 stuks.

Het mag duidelijk zijn dat geen enkele politieke partij de afgelopen jaren het realisme aan de dag heeft gelegd om te bouwen voor de levenscyclus van haar inwoners. Dat is toch een kwestie van de juiste cijfers erbij nemen de gemiddelde levensverwachting erop los laten en voilà, de taakstelling is helder. Maar nee dus. Met dank aan de gevestigde orde hebben we nu woningnood in Dordrecht. En daarbovenop ook nog krimp van 70 inwoners per maand die vertrekken naar Beter.

Onze jongeren vertrekken, rijken, statushouders en buitenlandse werknemers vinden nog wel een plek. Oplossing? Bouwen dus en de bestaande woningen verduurzamen. Werkgelegenheid zat!

Gouden pact

Gouden pact

De cijfers van het CBS voor Dordrecht wijzen het uit. We lopen achter bij de landelijke trend van economisch herstel.

Eigenlijk missen wij als stad al tientallen jaren de aansluiting met groeitrends en loonontwikkeling. Onderwijs en werkgelegenheid krimpt en mensen kunnen geen betaalbaar huis meer vinden in onze gemeente. Het raadsinformatiesysteem puilt uit van visies op de stadsontwikkeling terwijl de winkelstand en regiofunctie is verdwenen. Economische crises en veel goedkope buitenlandse werknemers die ons vakmanschap overnemen in belangrijke sectoren.

Waarvoor moet je eigenlijk nog in Dordrecht zijn? Geen vitaal onderwijs, werk en of woning. Waar gaat het mis? Lang is gedacht dat met investeren in winkeloppervlakte en het aantrekken van ondernemers van buiten, de lokale economie gered kon worden. Dordrecht weer op de kaart. Het tegendeel is waar gebleken. De geschiedenis leert echter dat Dordtenaren geschiedenis schrijven wanneer ze zelf weer aan bod mogen komen, in een goed lokaal investeringsklimaat.

Wanneer we ons nu eens gericht inzetten op Zingeving en Welzijn vanuit een duurzaam perspectief, volgt economische groei vanzelf!

Bach of bagger?

Bach of bagger?

 

Eén klager maakt nog geen geluidsoverlast

Eén klager maakt nog geen geluidsoverlast

In de krant lees ik, festival Lepeltje Lepeltje moet aanpassingen doen omdat er iemand geklaagd heeft over geluidsoverlast. Ik verbaas mij echt over de macht die één klager heeft als het gaat om onze evenementen. Dit terwijl een burger die een vraag of een goed idee heeft voor onze stad, vaak niet eens door het ambtelijke bolwerk in het stadskantoor kan komen.

Een voorbeeld uit de praktijk. In Wielwijk zijn alle kleine speeltuintjes weggehaald. Meerdere bewoners vragen aan de gemeente of het mogelijk is een nieuw speeltuintje te maken. Er komt geen antwoord. De gemeente wordt aangesproken op het feit dat ze geen antwoord geven, en het blijft lange tijd stil. Uiteindelijk komt er een antwoord van de gemeente, er is geen budget voor speeltuinen. Dit terwijl Wielwijk recent nog in de krant stond als een van de wijken waarin kinderen te weinig buiten spelen. De gemeente geeft flinke bedragen uit voor het ‘doe ff gezond’ programma op scholen, maar buitenspelen faciliteren is geen optie. Ondanks meerderde aanvragen vanuit de wijk.

Dit voorbeeld staat niet op zichzelf. Naar burgers in Dordrecht wordt maar heel af en toe geluisterd. Er wordt overduidelijk gemeten met 2 maten. Een klager over het geluidsoverlast wordt direct serieus genomen. De Omgevingsdienst Zuid-Holland Zuid (OZHZ) wordt erbij gehaald en er worden metingen verricht. De betreffende organisatie wordt aangesproken door het OZHZ en er wordt zelfs gedreigd met maatregelen. Dit terwijl de gemiddelde burger niet eens kan doordringen tot het gemeentebestuur en als dat dan al is gelukt, krijgt hij vaak niet eens een fatsoenlijk antwoord.

Wij vinden dat de stad weer bestuurd zou moeten worden van onderaf. Mensen moeten de mogelijkheid hebben hun ideeën, zorgen en vragen met een toegankelijke gemeente te bespreken en die moet er serieus naar kijken. Het kan niet zo zijn dat met een keer klagen, evenementen organisator of bedrijf weer op extra kosten wordt gejaagd, maar dat een goed idee voor onze stad niet eens wordt bekeken.

Wij gaan ons de komende jaren inzetten voor burgerintiatieven. Wij willen een stadsregisseur die de weg weet binnen het ambtelijk apparaat en mensen daarmee helpt. Wij verplichten evenementen niet direct het geluid uit te draaien bij een klacht, maar vragen organisator en omwonenden met elkaar in gesprek te gaan. Want samen kunnen we alles!

De laatste loodjes

De laatste loodjes

Dacht ik dat het vorige week al druk was met vergaderen met de partij, een regenboogdebat, flyeren in de wijken en gesprekken in de stad op zaterdag. Deze week is het helemaal een gekkenhuis. Gister het debat in de stad over participatie. Vanavond het lagerhuisdebat en morgen verkiezingsmarkt met temperaturen van -1 belooft dat wat. Daarna mogen we gelukkig lekker opwarmen in Art&Dining waar het lijsttrekkersdebat wordt opgenomen en waar we natuurlijk ook met meerdere partijgenoten naartoe gaan.

Wat een eindsprint zo in de laatste week voor de verkiezingen. We hebben alle weken keihard gewerkt, maar ik merk wel dat we nu echt naar de finish gaan. Ik wil niets missen en overal tegelijk zijn. Iets wat als moeder van 2 jonge kinderen, met een baan 3 dagen in de week, toch wel lastig is. En naast dat het enorm vermoeiend is soms, krijg ik energie van de dingen die ik zie, de gesprekken die ik voer.

Hoe geweldig is het als je met mensen aan het praten bent en je ziet ze enthousiast worden, eindelijk iemand die mij snapt. Dat je het gevoel hebt dat je voor mensen echt het verschil kan en mag gaan maken. Ook krijg ik energie van de debatten. Ik zie zoveel mooie mensen die zich ergens voor in willen zetten. Ieder vanuit een eigen achtergrond, maar allemaal gemotiveerd er iets van te maken.

Natuurlijk hoor ik ook geluiden over politici zijn allemaal zakkenvullers en denken alleen aan zichzelf. Echt niets menselijks is ook de politici vreemd, dus ook die types zitten ertussen. En toch geloof ik dat wij met onze partij wel degelijk een verschil kunnen maken. Ik geloof dat de speerpunten van onze partij #BerstuurlijkeVernieuwing #Burgerparticipatie en #Duurzaamheid Dordt mooier gaan maken. Daarvoor geef ik deze week graag al mijn vrije avonden op en legt mijn man liefdevol iedere avond weer alleen de kinderen in bed. Want verandering begint bij jezelf!

Jij kan 21 maart ook het verschil maken door te gaan stemmen. Natuurlijk gaan wij door op de ingeslagen weg, maar hoe meer mensen ons steunen hoe meer wij kunnen bereiken. Samen kunnen we alles!

Samenleven is geen spelletje

Samenleven is geen spelletje

Al jaren biljart er een groep mannen samen. In een vereniging. Al jaren zijn er mannen bij die vooral willen winnen. En al die tijd zijn er ook mannen bij die lid van het bestuur zijn geweest. Soms kwam er dus wel eens een man chagrijnig thuis. Omdat hij had verloren, of omdat er een tientje in de boekhouding miste en hij kwam er maar niet uit. Maar over het algemeen hadden die mannen het prima naar hun zin.

Ik heb wel van horen zeggen dat er wel eens platvinken naar binnen werden gesmokkeld. Tenminste, toen ik kleiner was vertelde mijn opa dat zo’n metalen heupfles bedoeld was om cognac in te doen voor als je gaat biljarten, dus ik heb daar zelf mijn conclusie getrokken waar ik nog steeds achter sta. Maar over het algemeen deden die mannen niemand kwaad.

Jaren later, het buurthuis is er al lang niet meer, biljarten ze nog steeds samen. Er is veel veranderd. Niet alleen moeten ze nu blij zijn als er ergens verspreid over Dordrecht weer een plekje is om te mogen biljarten, ze zijn zelf ook veranderd.
Penningmeester zijn, daar heeft mijn opa geen zin meer in, zegt hij. Dat kost te veel tijd.
Maar wat hij wel doet is Piet bellen. Eerst zijn vrouw om te vragen of Piet wel vrolijk genoeg is vandaag om te kunnen biljarten. En daarna Piet: ”We gaan vanmiddag weer biljarten, hè Piet! Ik kom je straks halen.” En daarna belt hij oude Piet. Die is namelijk wat ouder, maar nog wel wat minder vergeetachtig. Alleen oude Piet die loopt weer moeilijk en kan al jaren niet meer autorijden. En voor oude Piet is het ook best wel moeilijk om uit te zoeken hoe hij elke keer ergens anders moet komen met de bus. En op tijd komen is wel belangrijk. Dus oude Piet wordt ook opgehaald.

Sommige mannen hebben nooit zoveel gepraat. Soms praten ze over politiek, soms wordt er geregeld dat iemand de belastingformulieren van iemand anders invult en zulke dingen. En ze spelen gewoon een spelletje. Want het ís ook allemaal maar een spelletje, toch? Al die mensen die leven voor de club. Die onder elkaar voor elkaar zorgen. Moet wel je gebouw in Dubbeldam niet instorten, natuurlijk. Of moet je als kleine vereniging überhaupt een plekje in de wijk hebben.

Zullen we met z’n allen wat bozer worden? Vaker roepen dat we verenigingen weer terug in de wijk willen, even een dikke vinger opsteken naar de mensen die klagen over dat ze twee keer in het jaar last hebben van gelach op straat van een muziekvereniging; dan doe je maar mee! Of desnoods lekker passief agressief, zo ben ik, “Samenleven is geen spelletje” stoepkrijten overal in de stad? Dat al die mensen weten dat er gevochten wordt voor een plekje voor ze.

Jonge Piet belt mijn opa. Het is even stil aan de andere kant van de lijn en dan vraagt Piet: “Heb ik gewonnen?”
Dat opa dan de volgende keer kan lachen en zegt: “Bijna Piet. De competitie is nog niet voorbij, maar je bent weer aan het winnen.”

Over een kastje en een muur, en bewoners die niet naar buiten kunnen

Over een kastje en een muur, en bewoners die niet naar buiten kunnen

Stel je voor, je bent wat slechter te been en maakt gebruik van een rollater of scootmobiel. Je woont zelfstandig in een flat, midden in de wijk Crabbehof. Je zit vlakbij de winkels en bent blij dat je nog zo zelfstandig alles kunt doen. Er is echter een groot probleem, je kan je gebouw niet zelfstandig in of uit.

Na veel heen en weer tussen de woningbouw en de gemeente wordt er een oprit aangelegd. Prima oplossing denk je als bewoner en je bent blij dat je eindelijk weer naar buiten kan. Dan komt koning winter en het begint te sneeuwen. Nu blijkt de oprit die gemaakt is, onder een hoek van 30 graden, echt veel te steil en zeker met deze gladheid. Mensen vallen, scootmobielen slaan op hol. Goh, zou degene die de helling aanlegde niet hebben bedacht dat dit kon gebeuren?

Je kaart aan dat je weliswaar blij bent dat er een helling gekomen is, maar dat deze voor gevaar zorgt. Nu word je bekeken als zeurende oudere. Je hebt toch een helling, je kan er toch uit en hoe vaak sneeuwt het nu helemaal? Als er dan toch iets aan die helling gedaan moet gaan worden, dan moet je maar even naar de woningbouwvereniging. Die zeggen nee hoor, regel het maar met de gemeente.

Doodmoe van deze strijd benader je uiteindelijk een paar politieke partijen om je alsjeblieft verder te helpen in dit woud van regels. Deze partijen hebben het echter te druk met stemmers verzamelen en bellen niet terug, laat staan dat er iemand even komt kijken.

Persoonlijk word ik woest als ik zo’n verhaal hoor. Een van de bewoners waar het over ging meldde zich vrijdag bij ons en toevallig troffen wij haar zaterdag tijdens het flyeren in het winkelcentrum. Onze lijsstrekker zou haar nog terugbellen, maar aangezien we daar toch waren heeft hij de situatie gelijk even bekeken. Onze lijsttrekker is nog actief in de raad als fractie Meijer en hij heeft zijn krachten gebundeld met de VSP. Er is een brief met vragen naar het college gestuurd. Deze situatie mag niet blijven bestaan.

Als wij met zijn allen vinden dat ouderen langer thuis moeten kunnen blijven wonen en zelfstandig moeten zijn, zullen we dan eerst eens goed gaan zorgen voor de ouderen. Campagne voeren in deze dagen is mooi en belangrijk, maar het helpen van de burgers moet als politieke partij toch voorop staan? Wij zijn blij dat wij deze mensen mochten ontmoeten en wij gaan ons er voor inzetten om dit probleem opgelost te krijgen!